Göçmen Ailelerin Çocukları: Travmalar ve Umutsuzluklar

Bir adamın başında derin bir yara izi mevcuttu. Çetin savaşların kafasına birkaç mühimmat parçası gömülmüş; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Kenan’dı. Kavga sırasında ağır yaralar asıt olmuş sığınmacıların şifa gören Danimarka kurumunda birkaç ay tedavi devam ediyordu. Sağ kolu sınırlı hareket ediyor, tokalaşırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Çeşitli günlerde elime birkaç kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Rahman’ın okuldan sonra insanlara verdiği kalemleri sahiplerinin ihtiyacı bekleniyordu sınıfın yanına sunu ediyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocuğun farklı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sürekli dövüşüyorlardı. Günlerimiz Bırakın sakın!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk başlangıç seviyesine birinci sınıfa başlamıştı. Eğitim sırasında ve aile hayatında zorluklar yaşıyordu.

Psikolog danışmanı çaba başarısız kaldı. İdare, gelişmeleri değerlendirmek için oğlunun ailesini okula çağırmayı tespit etti.

Aile hepsi bir arada gelişti. Hepsi aynı evde yaşıyorlarmış. Büyük aile toplantı toplantı salonuna girer girmez, O çocuk kalktı, “Muallim!” dedi koşarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye ilk kez başladı.

Dışarısı soğukken ben, çorap giymiştim. Dede, yalın ayak geldi. Yeleğin üzerine giymiş gibi beyaz kıyafetini ayak bileklerine kadar uzanan giydi. Annem ve nine kapalıydı. Eğitimdeki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, Rahman fazla kötü hissetti. Ağlayarak hıçkıra başladı. O çocuk ruhu derinliklerdeki sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu sık sık evden kaçtığını, güvenlik güçleri tarafından bulundu söyledi Anne ise, kendisini “Hâlâ gözleri haklı olarak uyurken gece işemeye!” söyledi. O çocuk mahçup odayı ayrılmak ne yapacağını bilmedi. Durumu çok uzatmadık.

Konsensusla ailenin çoğunlukla onayıyla oğlunun bir danışmana yönlendirilmesine karşılık buldu. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la rehberlik ile koordine görevi görev verildi.

İlerleyen zamanlarda Rahman koridorda koşarken, kapıya. Yaralanmadı fakat canı yandı, uzun uzun ağladı. Rahman’ı teselli etmek amacıyla elinden tutmaya kütüphaneye götürdüm ve onunla konuştum. Önüne beyaz bir kalemler koydum. Raftan, birkaç kitap aldı okuyor görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. O çocuk, farklı renklerde kalemlerle bir karalarken beni dikkat etmemiş kendi konuşuyordu. Sonra kâğıdı getirip önüme bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Oldukça uğraşmış, uyumak istiyor okula gitmek istemiyor. Arkadaşları onu ima ediyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra başka başka bir kurumda göreve başladım. Rahman’ı bazen hatırladım.

Yoldayken Nasır’la buluştum. Bana fark etti, “Öğretmen!” diyerek elini sarmaya çalıştı. O çocuk sorduğumda, yüzü sinirlendi; benden söylemedi. Rahman daha sonra zamanlarda birçok Suç olaylarına karışarak yetkililer kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından kurtarılıp sorunlu gençlerin bakıldığı bir tane yetiştirme yurduna gömülmüş. Tüm gayretlerimize rağmen Rahman’ı kurtaramayan olduk.